Welcome to تراث
منوی کاربری  
ورود کاربران  




 


 برای ورود مشکل دارید؟
 ثبت نام کاربران جدید

معیار غلو در اندیشه شیخ صدوق

نوشته شده توسط: Admin در تاریخ سه شنبه، ۰۶ خرداد ۱۳۹۳ مکتب در فرآیند تکامل 

یکی از محور‌هایی که امروزه این نویسندگان به‌صورت جدی در پی تقدس‌زدایی از آن هستند، مقام و منزلت ائمه(ع) است. ایشان سعی دارند با زمینی جلوه دادن مقام امامت، هرگونه منصب الهی و قدسی را از ائمة طیبین و طاهرین نفی کنند. آنان حداکثر چیزی که برای ائمه ثابت می‌کنند، «علمای ابرار» (کدیور، 1385؛ مدرسی طباطبایی، 1389، ص 73 و 87) بودن است؛ به این معنا که ایشان هیچ ویژگی خاصی همچون علم لدنی، عصمت، نصب الهی و واسطة فیض بین خالق و مخلوق بودن ندارند؛ بلکه فقط علمایی بودند عالم به دین و عامل به احکام، و جز این هیچ ویژگی خاصی نداشته‌اند که موجب امتیاز آنها از دیگر مردم شود. سیدحسین مدرسی طباطبایی در کتاب مکتب در فرآیند تکامل و محسن کدیور در مقالات و سخنرانی‌های خود چنین بیان می‌کنند که اندیشة غالب در میان علمای شیعه از نیمة دوم قرن سوم تا نیمة قرن پنجم، نفی صفات فرابشری از ائمه(ع) است؛ یعنی علمای طراز اول شیعه در قرون اولیه معتقد بوده‌اند ائمه(ع) منصوب خدا نیستند وعلم لدنی و عصمت ندارند؛ و اعتقاد به وجود چنین صفاتی ـ نصب الهی، علم لدنی و عصمت ـ برای اهل‌بیت(ع)، نزد علمای قرون سوم تا پنجم غلو شمرده می‌شد و در قرون بعد پیدا شده است.
آنچه خواندید قسمتی از مقاله «معیار غلو در اندیشه شیخ صدوق» است. در این مقاله آقایان بلندقامت‌پور و ملکیان اقدام به نقد نحوه غالی شمردن افراد از سوی متفکران غربی و برخی دگراندیشان ایرانی پرداخته‌اند. در این راستا مولفین از نظریات شیخ صدوق برای مشخص کردن مرزهای غلو استفاده کرده‌اند.
برای مطالعهٔ این مقاله شما می‌توانید به بخش «نقد مکتب در فرآیند تکامل» رجوع کرده و یا بر روی اینجا کلیک کنید.



معیار غلو در اندیشه شیخ صدوق | ورود/ایجاد حساب کاربری | 0 نظر ارسال شده است
ما در قبال نظرات پاسخگو نیستیم.
جستجو  

کاربران حاضر  
فعلا:
5 مهمان و 0 کاربران ثبت نام شده حاضر.

شما می‌توانید از اینجا وارد سایت شده یا ثبت نام کنید.